دانست و به دام اين اشتباه نخواهد افتاد . ( مفهوم رئاليزم و ايده‌آليزم ) در قرن پنجم قبل از ميلاد در يونان در اثر ظهور عقايد و آراء فلسفى ضد و نقيص و رونق بىسابقهء فن خطابه ، فلسفه به وجود آمد . در اوايل سوفسطائى يا سوفسطى كه معرب سوفينست است به دانشمند گفته مىشد ، اما بعدها به كسانى استعمال شد كه عقيده به ( اصالت ، ادراك انسان و اصالت تصور داشته باشند ) و به هيچ اصل ثابت علمى پابند نباشند . اين مسلك را ( سوفيسم ) ناميده‌اند . پروتاگوراس ، گورگياس ، جرج بركلى ، شوپنهاور و غيره كه از پرچم‌داران اين مسلك هستند با ارائهء نظريات بىپايه و دور از منطق بازار بىمحتواى سفسطه را گرم كردند ، و در مقابل سوفسطائيان سقراط ، افلاطون و ارسطو با قدرت فلسفه به مبارزه پرداختند و ثابت كردند كه اشياء قطع نظر از ادراك و تصور ، داراى واقعيت و كيفيت مخصوص هستند به همين منظور ارسطو قواعد منطق را جمع و تدوين كرد و تا حدودى انديشه‌ها را از اسارت سوفيسم رهائى بخشيدند . اما سوفيسم ريشه‌كن نشد بلكه در هر دوره به نحوى عرض اندام كرد .